ท่องเที่ยว

สำเพ็งยามวิกาล ในคืนวันเพ็ญ

Published 18 ก.ย. 2019

By Jack Worapan

สำเพ็งยามวิกาล ในคืนวันเพ็ญ

อากาศร้อนระอุยามกลางวันในเมืองกรุง เริ่มทำเราอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ทำให้กลุ่มเพื่อนรักจักรยานเริ่มรวมตัวกันยากขึ้นเรื่อยๆ เราว่างเว้นการปั่นรถถีบเที่ยวพระนครไประยะหนึ่ง จนทุกคนเริ่มคันมือคันเท้าคล้ายมีอาการลงแดง เราจึงตัดสินใจจัดทริปขี่จักรยานเฉพาะกิจยามพลบค่ำขึ้นมา

หลังประกาศบน FB หาผู้ร่วมขี่จักรยานในค่ำวันเสาร์ ทริปนี้ถ้าใครไม่สะดวกจะขี่จักรยานมาเอง ก็ให้มาแต่ตัว เรามีจักรยาน City bike สีส้มพร้อมให้ยืม บางคนเดินทางมาจากมหาชัย บางคนขึ้นรถไฟฟ้า BTS มาจากสุขุมวิท ในที่สุด เราก็มีเพื่อนร่วมทริปจักรยานชมเมืองพระนครมา 12 ท่าน ตัวเลขเหมาะกับคืนวันเพ็ญพอดี

จุดเริ่มต้นของเราเป็นเสาชิงช้า ศูนย์กลางแห่งกรุงรัตนโกสินทร์เช่นเดิม รอบนี้เราเลือกมุ่งหน้าขึ้นเหนือ ไปทางบางลำพูโดยใช้ทางม้าลายข้ามถนนราชดำเนินกลาง เลี้ยวซ้ายมุดเข้าเส้นทางเดินริมคลองบางลำพูก่อนถึงวัดปรินายก เส้นทางนี้ เดิมเป็นทางสัญจรของชาวบ้านย่านบางลำพู ปัจจุบันกลายสภาพเป็นเส้นทางท่องเที่ยวที่ชาวต่างชาติใช้สัญจรจากเกสต์เฮาส์และโฮสเทลต่างๆ ทะลุออกถนนใหญ่ได้หลายทาง 

จากชุมชนวัดปรินายกทะลุออกมาซอยสามเสน 4

จากชุมชนวัดปรินายกทะลุออกมาซอยสามเสน 4

ลงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ มีซอยเล็กขี่เลียบคลองได้

ลงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ มีซอยเล็กขี่เลียบคลองได้

ชาวบางลำพูพร้อมใจกันเปลี่ยนวิถีชีวิตของตน ต้อนรับการหลั่งไหลของนักท่องเที่ยวต่างชาติอย่างไม่ขาดสาย ตึกรามบ้านเดิมที่เคยหันหลังให้คลองเมื่อครั้งมีการตัดถนนผ่านชุมชน กลับกลายมาหันหน้า เปิดบ้าน เปิดร้านเข้าหาคลองเหมือนวันวาน ที่ชุมชนได้ก่อร่างสร้างตัวขึ้น ในครั้งที่กรุงเทพฯ ยังไม่เป็นมหานครอีกครั้ง

คลองบางลำพูเป็นคลองขุด เพื่อใช้เป็นทางสัญจร และเป็นปราการธรรมชาติป้องกันเมืองชั้นกลาง จากแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศเหนือมาจรดคลองมหานาค บริเวณสามสบหน้าวัดสระเกศที่มีภูเขาทองตั้งตระหง่านอยู่ ก่อนจะมีคลองโอ่งอ่างมารับช่วงต่อจนออกถึงแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งใต้ต่อไป 

สะพานพระยาราชสัมภารากร เป็นสะพานสูงใช้เดินสัญจรข้ามคลองบางลำพู

สะพานพระยาราชสัมภารากร เป็นสะพานสูงใช้เดินสัญจรข้ามคลองบางลำพู

สะพานพระยาราชสัมภารากร เป็นสะพานสูงใช้เดินสัญจรข้ามคลองบางลำพู

คลองบางลำพูในอดีต คือเส้นทางนำพาสินค้าเกษตรที่ปลูกจากพื้นที่รอบๆ กรุง เช่น สวนผัก ผลไม้จากฝั่งธนบุรี หรือทุเรียนจากนนทบุรีเข้ามาวางขายบริเวณสองฝั่งคลอง เป็นเส้นทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีต่างๆ เข้าสู่พระนครอย่างต่อเนื่องในช่วงสมัยยุคกลางของกรุงรัตนโกสินทร์

เส้นทางเลียบคลองบางลำพูพาเรามาถึงถนนสามเสนเข้าสู่ชุมชนวัดสังเวช เข้าสู่ถนนพระอาทิตย์ เราแวะที่สวนสันติชัยปราการในเวลาที่ตะวันลับฟ้า ราตรีรูดม่านอันมืดมิด เราจูงจักรยานผ่านลานออกกำลังกายที่มีผู้คนในชุมชนรอบข้างออกมาเต้นแอโรบิกตามเสียงเพลงจังหวะเร่งกระชั้น วนเข้าเส้นทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาด้านหลัง เพื่อมุ่งหน้าไปทางสะพานปิ่นเกล้าที่เปิดไฟ LED เปล่งแสง สลับสีในความมืด อวดเส้นสายของสะพานให้เรือสำราญที่ล่องบริการอาหารค่ำนักท่องเที่ยวได้อิ่มหนำในค่ำคืน

สวนสันติชัยปราการ

สวนสันติชัยปราการ

สวนสันติชัยปราการ

ทางเดินเลียบแม่น้ำพาเรามาส่งถึงเชิงสะพานพระปิ่นเกล้า เราขี่ต่อไปยังท้องสนามหลวง ตัดเข้าถนนสนามไชย เลียบพระบรมมหาราชวังฝั่งกำแพงตะวันตก ลัดเข้าสู่ย่านวังบูรพา ย่านการค้าที่สุดแสนจะคึกคักยามตะวันส่องฟ้า แต่เงียบเหงาสุดสายตาเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน

ทางเดิน และทางจักรยานริมน้ำเจ้าพระยา จากสวนสันติชัยปราการยาวไปถึงสะพานปิ่นเกล้า

ทางเดิน และทางจักรยานริมน้ำเจ้าพระยา จากสวนสันติชัยปราการยาวไปถึงสะพานปิ่นเกล้า

เราลัดทะลุตรอกซอกซอยในชุมชนบ้านหม้อ เข้าสู่ย่านสะพานหันและจักรวรรดิ เพื่อตรงเข้าสำเพ็ง แหล่งการค้าใหญ่ที่สุดของประเทศ ขี่ผ่านซอยแอบดูชีวิตของผู้อาศัยที่วุ่นวายจนไม่มีเวลาจะคุยกันในตอนกลางวัน แต่เมื่อค่ำคืนมาเยือน เหล่าเถ้าแก่เจ้าของร้านก็ทิ้งลูกจ้างไว้กับประตูร้านค้าที่ปิดลง ชีวิตในสำเพ็งยามพลบค่ำนั้นช่างแตกต่างกับกลางวัน ตรอกซอกซอยที่เคยเต็มไม่ด้วยคนเดิน รถเข็น มอเตอร์ไซค์ที่วิ่งวุ่นขนถ่ายสินค้า กลับกลายเป็นวงพบปะพูดคุยของลูกจ้างที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดวัน บ้างหุงหาอาหาร บ้างก็พักผ่อนเก็บแรงไว้เพื่อลุกขึ้นสู้ใหม่ในวันรุ่งขึ้น 

เราขี่เข้าซอยกันอย่างเงียบๆ บางแยกต้องขี่ทะลุผ่านศาลเจ้า บางครั้งต้องผ่านประตูหลังบ้านใครสักคน หรือแม้แต่ตรอกที่มีต้นไม้ขนาดใหญ่ ที่ผู้ผิดหวังจากการลงทุนเสี่ยงโชคในอดีต ใช้เป็นที่จบชีวิตของตัวเองตามคำบอกเล่าเรื่องราวของตรอกแขวนคอ กลางคืนของสำเพ็งเป็นประสบการณ์ใหม่ที่แปลกตา เปลี่ยนอารมณ์ของผู้มาเยือนได้อย่างไม่น่าจะเป็น

กำแพง Merge Hostel ที่พักที่ต้องเดินเข้าซอยมาเท่านั้น

กำแพง Merge Hostel ที่พักที่ต้องเดินเข้าซอยมาเท่านั้น

มุดผ่านต้นไม้ที่เตี๊ยวอ่ำโกย หรือตรอกแขวนคอ

มุดผ่านต้นไม้ที่เตี๊ยวอ่ำโกย หรือตรอกแขวนคอ

ใกล้สามทุ่ม คืนวันเพ็ญในซอกซอยของสำเพ็ง มีเพียงแสงไฟสลัวๆ วังเวง หนูตัวใหญ่วิ่งตัดล้อหน้าจักรยาน แต่พอเราทะลุเข้าย่านไชน่าทาวน์ที่แยกแปลงนาม แล้วขี่ย้อนกลับบนถนนเยาวราช บรรยากาศคึกคัก คราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว และนักท่องกินอาหารยามราตรี แสงสี ป้ายไฟสูงใหญ่อลังการ จนแทบทำให้เราลืมเส้นทางที่เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่ 

ร้านกู่หลงเปา ซาลาเปาแต้จิ๋วโบราณ

ร้านกู่หลงเปา ซาลาเปาแต้จิ๋วโบราณ

ซอกซอยไชน่าทาวน์ยามค่ำคืน

ซอกซอยไชน่าทาวน์ยามค่ำคืน

ธุรกิจที่ยังเปิดบริการแม้ยามดึก

ธุรกิจที่ยังเปิดบริการแม้ยามดึก

ปัจจุบันเยาวราชยามค่ำคืน มีเส้นเชือกกั้นถนนให้คนเดินอย่างเป็นสัดส่วน รถเข็นขายอาหารมีคิวยาวสุดลูกหูลูกตา เราแวะดื่มเครื่องดื่มเก่าแก่สุดคลาสสิก ที่แทบจะหายไปแล้วจากไชน่าทาวน์ คนแต้จิ๋วเรียกชื่อเครื่องดื่มนี้ว่า ‘เฮงยิ่งแต๊’ บางที่ก็สะกด ‘เห่งหยิ่งเต๊’ น้ำอัลมอนด์จีน มีรสชาติและกลิ่นเฉพาะตัว เป็นเครื่องดื่มที่ให้ความสดชื่น สรรพคุณบำรุงร่างกาย มีรสชาติที่คนดื่มไม่รักก็เกลียดกันไปเลย

ร้านน้ำอัลมอนด์ เฮงยิ่งแต๊

ร้านน้ำอัลมอนด์ เฮงยิ่งแต๊

ร้านที่เราแวะเป็นรถเข็นเล็กๆ อยู่ตรงข้ามภัตตาคารตั้งใจอยู่ หน้าตรอกปรับอากาศ ซอยเยาวพานิช จากถนนเยาวราชเข้าซอยมา 10 เมตร อาซิ่มที่ขายอยู่บอกว่า สูตรเฮงยิ่งแต๊ที่ผสมแอปริคอตของตระกูลเธอนั้นน่าจะสิ้นสุดลงที่ตัวเธอ เพราะไม่มีผู้สืบทอดแล้ว เป็นเรื่องที่ฟังแล้วน่าใจหาย น้ำอัลมอนด์แก้วละ 10 บาท แต่ได้ซึบซาบรสชาติเครื่องดื่มที่หาชิมได้ยากนี้ สมควรแก่การลองลิ้มสักครั้งในชีวิต

ร้านน้ำอัลมอนด์ เฮงยิ่งแต๊

ร้านน้ำอัลมอนด์ เฮงยิ่งแต๊

เส้นทางคืนวันเพ็ญของเราสิ้นสุดลงที่นี่ สมาชิกทุกท่านล้วนตาลาย มีความอยากอาหารเข้ามาแทนความอยากขี่จักรยาน เมื่อความสนุกอย่างหนึ่งจบลง ความสนุกอีกรูปแบบหนึ่งก็จะเข้ามาแทนที่ เมื่อเรารู้ว่า ต้องการอะไร และมุ่งหน้าไปหาสิ่งที่เราต้องการ หวังว่าทุกท่านจะลองออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยจักรยานดูบ้างสักครั้งหนึ่งครับ



Advertising